Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες στο "Ελεύθερο Πανεπιστήμιο Βρυξελλών. Στο ίδιο πανεπιστήμιο έκανε και μεταπτυχιακές σπουδές Ναυτικού και Αεροπορικού δίκαιου. Από το ίδιο πανεπιστήμιο ανακηρύχτηκε διδάκτορας με την πιο υψηλή διάκριση. Τις σπουδές του συμπλήρωσε αργότερα στο Παρίσι στο Διεθνές Ινστιτούτο Δημόσιας Διοίκησης (IIAP). Μετά την πτώση της χούντας, και αφού προηγουμένως για ένα χρόνο εργάστηκε ως επιστημονικός συνεργάτης στη Νομική Σχολή του πανεπιστημίου Μπένα-Κνουν του Αλγερίου, επέστρεψε στην Ελλάδα, όπου έκανε διάφορες δουλειές, μέχρι να εκλεγεί το 1980 επιστημονικός συνεργάτης στο Πάντειο. Από τότε εργάζεται συνεχώς στο Πάντειο Πανεπιστήμιο σε διάφορες βαθμίδες του διδακτικού προσωπικού και τα τελευταία είκοσι χρόνια ως καθηγητής Α' βαθμίδας. Το 2014 μετά τη συνταξιοδότησή του εξελέγη ομότιμος καθηγητής.

Τα ερευνητικά, συγγραφικά του ενδιαφέροντα στρέφονται στο γενικότερο πεδίο της πολιτικής θεωρίας με έμφαση τη Θεωρία του Κράτους και τη χειραφέτηση, τα οποία αντιμετωπίζει από μαρξιστική σκοπιά. Έχει συγγράψει πολλά άρθρα σε περιοδικά και εφημερίδες (κυρίως σε Ελευθεροτυπία, Ριζοσπάστη, Πριν) έχει κάνει πολλές μεταφράσεις και επιμέλειες και έχει συγγράψει πολλά βιβλία, με πιο πρόσφατα "Ο Μαρξ γεννήθηκε νωρίς", "Μαρξ-Μπακούνιν για το σοσιαλιστικό κράτος", "Από την κρίση στην επανάσταση-πόλεμος θέσεων-".

Στα μαθητικά του χρόνια ήταν μέλος της Νεολαίας Λαμπράκη. Αμέσως μετά την επιβολή της Χούντας, οργανώθηκε στο αντιδικτατορικό κίνημα και μέσα από τις γραμμές των Αντιδικτατορικών Επιτροπών, του Πατριωτικού Μετώπου της ΚΝΕ και του ΚΚΕ αγωνίστηκε κατά του δικτατορικού καθεστώτος. To 1972, με άλλους 4 συντρόφους του, έκανε στις Βρυξέλλες έντεκα μέρες απεργία πείνας ως διαμαρτυρία για συλλήψεις που είχε πραγματοποιήσει η Χούντα. Για τη δράση του αυτή καταδικάστηκε από στρατοδικείο ερήμην σε 2 τουλάχιστον χρόνια φυλακή και υποχρεώθηκε να ζητήσει πολιτικό άσυλο στο Βέλγιο.

Στο Ελεύθερο Πανεπιστήμιο Βρυξελλών συμμετείχε ενεργά στο κίνημα του Μάη του 1968 μέσα από τον βελγικό φοιτητικό κύκλο του Ελεύθερου Στοχασμού (Libre examen). Ταυτόχρονα, είχε συνδεθεί με τις οργανώσεις των Ελλήνων μεταναστών του Βελγίου και υπήρξε για μεγάλο διάστημα μέλος του ΔΣ και γραμματέας της Ελληνικής Κοινότητας Βρυξελλών.

Από το 1968 μέχρι το 1989, οπότε και διαφώνησε με τη ίδρυση του Συνασπισμού, ήταν μέλος του ΚΚΕ, και για χρόνια δάσκαλος και μέλος του ΔΣ του Κέντρου Μαρξιστικών Ερευνών (ΚΜΕ). Στη συνέχεια, και για ένα μικρό διάστημα ήταν μέλος του ΝΑΡ (Νέο Αριστερό Ρεύμα), του οποίου και υπήρξε από τα ιδρυτικά μέλη, όπως επίσης και της εφημερίδας του Πριν. Στη συνέχεια δραστηριοποιείται ως ανένταχτος κομμουνιστής.

Ήταν από τα ιδρυτικά μέλη της Κίνησης 1η Του Μάρτη, η οποία τάχθηκε κατά της παράδοσης του Οτσαλάν και των βομβαρδισμών στην Γιουγκοσλαβία, την οποία και επισκέφτηκε εκείνη την περίοδο. Επίσης έλαβε μέρος στην κινητοποίηση της Γένοβας.

Το 1996 διώχτηκε από τις δικαστικές αρχές μαζί με το γνωστό ηθοποιό Βασίλη Διαμαντόπουλο, για εγκωμιασμό παράνομων πράξεων, όταν υπερασπίστηκαν τους νεαρούς διαδηλωτές της πορείας του Πολυτεχνείου που είχαν συλληφθεί. Τελικά, το δικαστήριο και το Εφετείο τον απάλλαξαν, διαδοχικά, από την κατηγορία.

Το 2000 ενόψει των βουλευτικών εκλογών εξέφρασε δημόσια εκ νέου τη στήριξή του στο ΚΚΕ. Στις βουλευτικές εκλογές του Μαΐου και του Ιουνίου 2012 ήταν επικεφαλής του ψηφοδελτίου επικρατείας της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Στις βουλευτικές εκλογές του 2023 ήταν υποψήφιος βουλευτής επικρατείας του ΚΚΕ στην τελευταία 15η τιμητική θέση[7], ενώ στις δημοτικές εκλογές Οκτωβρίου 2023 ήταν υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος στον Δήμο Βόρειας Κέρκυρας συμμετέχοντας στο υποστηριζόμενο από το ΚΚΕ ψηφοδέλτιο της Λαϊκής Συσπείρωσης με υποψήφιο Δήμαρχο τον Κώστα Ρούσσινο.

Ήταν παντρεμένος με την αρχιτεκτόνισα Μαριλίζ Βέλλα και πατέρας δυο γιων, του Τηλέμαχου και του Καρόλου. Απεβίωσε στις 27 Ιανουαρίου 2026, σε ηλικία 77 ετών.